ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

                  1 ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ 28^Η ΦΛΕΒΑΡΗ                      ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ

     Βρισκόμαστε ένα χρόνο μετά τις κινητοποιήσεις στις 28/2 οι οποίες σφραγίστηκαν στις μνήμες μας και στην Ιστορία των αγώνων της χώρας. Δεν καταφέραμε μόνο να δώσουμε ένα γερό χτύπημα στην κυβέρνηση για την προσπάθειά της να συγκαλύψει το έγκλημα των Τεμπών. Δείξαμε την αγανάκτησή μας απέναντι στην κατάρρευση των συνθηκών ζωής μας, τη συρρίκνωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, τις επιθέσεις στην εργασία, την εκπαίδευση, τη μείωση της χρηματοδότησης για τις κοινωνικές δαπάνες και τις δολοφονικές πολιτικές που ξεπουλούν οτιδήποτε δημόσιο και δωρεάν. Το πιο σημαντικό: δείξαμε ότι η κυβέρνηση έχει απέναντι της ολόκληρη την κοινωνία γεγονός που σημαίνει ότι υπάρχουν δυνατότητες για την ανατροπή της.

     Ένα χρόνο μετά, όσο και αν προσπαθεί να δείξει μία εικόνα σταθερότητας και τσαμπουκά, η κυβέρνηση παραμένει σε πολύ δύσκολη θέση. Συνεχίζει να δρα σαν μαφία όπως φάνηκε από το τεράστιο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ (οργανισμός που διαχειρίζεται τις αγροτικές επιδοτήσεις) όπου στελέχη της ΝΔ και φιλαράκια τους δεν δίστασαν να κλέψουν εκατοντάδες εκατομμύρια μέσω κρατικών επιδοτήσεων. Η ίδια κυβέρνηση ευθύνεται για αμέτρητες δολοφονίες συνανθρώπων μας: στο εργοστάσιο της Βιολάντα όπου δολοφονήθηκαν 5 εργάτριες επειδή δε πραγματοποιήθηκαν έλεγχοι για την ασφάλεια των εργαζομένων, στις φωτιές το καλοκαίρι κ.λπ. Δίνει μέχρι και το τελευταίο ευρώ που προορίζεται για τις ανάγκες μας σε εξοπλισμούς και συμμετέχει όλο και πιο βαθιά στα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ. Μάλιστα σκοπεύει να αναθεωρήσει ακόμα και το ίδιο το Σύνταγμα, ώστε να απαλλαγεί από άρθρα που προστατεύουν τη δημόσια δωρεάν παιδεία, το περιβάλλον κλπ. και να προχωρήσει ακόμη παραπάνω την επίθεση στα δικαιώματα μας.

     Την ίδια στιγμή η κατάσταση για εμάς τους μαθητές γίνεται ολοένα και πιο αφόρητη. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ψηφίζει τον ένα αντιεκπαιδευτικό νόμο μετά τον άλλο, με στόχο να διαλύσει την δημόσια - δωρεάν εκπαίδευση. Αφήνει τα σχολεία να ρημάξουν από την υποχρηματοδότηση θέτοντας για ακόμη μια φορά σε κίνδυνο τις ζωές μας (π.χ. τραυματισμοί μαθητών από πτώση σοβάδων σε σχολεία), ενώ ταυτόχρονα με μέτρα όπως η ΕΒΕ, η Τράπεζα Θεμάτων και το Εθνικό Απολυτήριο προσπαθεί να αποκλείσει τους πιο φτωχούς μαθητές από την εκπαίδευση. Φυσικά, για να βάλει σε εφαρμογή τα σχέδια της, θέλει εμείς να έχουμε "σκυμμένο το κεφάλι". Για αυτό βάζει αυστηρότερες ποινές (π.χ. επαναφορά πενθήμερων αποβολών) ή καλεί ακόμη και την αστυνομία για να σπάσει τις καταλήψεις και να μας τρομοκρατήσει.

     Ολόκληρη η κοινωνία αναζητά μία διέξοδο από αυτή την ασφυκτική κατάσταση που βιώνει καθημερινά. Όμως, εφόσον δεν υπάρχει κάποιο κόμμα μέσα στη βουλή που να προτείνει ένα εναλλακτικό σχέδιο, εργαζόμενοι και νεολαία ψάχνουν νέες λύσεις. Σαν τέτοια "λύση" έρχεται να παρουσιαστεί το νέο κόμμα που ανακοίνωσε πρόσφατα η Μαρία Καρυστιανού. Η Μ. Καρυστιανού είχε αναμφισβήτητα ένα δίκαιο και σημαντικό ρόλο στον αγώνα ενάντια στη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών ως πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων. Ωστόσο, η εμφάνισή της στον πολιτικό χώρο γίνεται χάρη στην αναγνωρισιμότητα που έχει και όχι με βάση κάποιο πολιτικό πρόγραμμα που διαθέτει, ενώ προβάλει και κάποιες επικίνδυνες, συντηρητικές θέσεις όπως η αμφισβήτηση του δικαιώματος των γυναικών στην άμβλωση. Όχι μόνο δεν αποτελεί λοιπόν μία ουσιαστική διαφορετική πρόταση αλλά μας απομακρύνει και από τη μόνη πραγματική εναλλακτική: όλοι μαζί, μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι να οργανωθούμε και να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας.

     Η μόνη λύση: Ενότητα-Οργάνωση-Αγώνας

     Όσο η κυβέρνηση συνεχίζει να διαλύει τα δικαιώματα μας, δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο. Απέναντι στο ξεπούλημα της δημόσιας δωρεάν παιδείας, τον πόλεμο, τις δολοφονικές ιδιωτικοποιήσεις, δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις. Οι κινητοποιήσεις των Τεμπών, τα μαχητικά μπλόκα των αγροτών και το μπλοκάρισμα της μετατροπής σχολείων σε Ωνάσεια, έδειξαν ότι η μόνη λύση βρίσκεται στους οργανωμένους αγώνες με όπλα τις απεργίες, τις καταλήψεις και τις διαδηλώσεις. Ωστόσο, αναγκαία προϋπόθεση για να στηθούν ανυποχώρητοι αγώνες, ικανοί να φτάσουν μέχρι τη νίκη, είναι να υπάρχουν μαθητές που θα συζητούν, θα ενημερώνονται και θα κινητοποιούνται τακτικά, που θα είναι αποφασισμένοι να μη λυγίσουν με την πρώτη δυσκολία, που θα συγκρουστούν μέχρι τέλους με τον Μητσοτάκη και με οποιονδήποτε άλλον προσπαθήσει να διαλύσει τα σχολεία μας και το μέλλον μας.